Gönderen: 7.Samuray | 25 Nisan 2012

“Kartpostal Sokağı”

Geçen günlerin birinde -ki gece vakti- arkadaşlardan ayrıldıktan sonra  eve gitmek için kullandığım yola doğru yürümeye başladım. Artık kaç adımda bittiğini bile tahmin edebileceğim sokağın ucuna vardım. Geceydi ve kimse yoktu.Durup öylece seyrettim sokağımı.  Bir an için dalıp gittim…

O sokağa/mahalleye taşındığımızda kimseyi tanımıyordum.Futbol oynayan mahalle çocuklarını seyrettim inşaat molozlarının üstünde otururarak.Sonra futbol sayesinde hepsiyle arkadaş oldum. Sokağın başında o hissi bir kez daha anımsadım. O sokak bana yine yalnızlığımı hatırlattı..

Bu sokakta arkadaşlar vardı,çoktuk… Tamirci çıraklığı yaptığım dönemde kulağımdaki yağ lekeleriyle akşam vakti eve dönerdim ve o sokak hınca hınç velet doluydu, karışırdım aralarına. Şimdi hiçkimse[m] yok bu sokakta. 14 yıl önce orada arkadaşlarla, sağlı sollu inşaatların arasında , sarı tonlu loş ışıkların aydınlattığı o asfaltta, çıplak ayaklarla futbol topunun peşinde koşturmuştuk. Arkadaşlarla… [!]

Arkadaş dediğime bakmayın, içlerinde cidden orospu çocukları da varmış. [Yıllarca sırlarımızı paylaştığımız “karı ağızlılar” varmış.] … Yakın zamanda çoğu deşifre oldu…Hepsinin yıllarca “erkeklik” diye bahsettiği şeyin “kancıklık” olduğunu öğrendim. Velhasıl arkadaş dediklerimden kimse kalmadı. Demek ki ben büyüdüm ve piçleşti dostlar…Sokağın ucunda durdum ve öylece baktım. Gerçekten o sokakta çoktuk, sonra azaldık, azaldık ve bittik.Dünya kirlenmemişti, sadece renklere olan tutkumuz kayboldu zannediyordum, oysa saatlerce tartıştığımız yine de biat ettiğimiz bütün inançlarımızı yitiriyormuşuz,geç fark ettim.

Sevgililerimin mahalle arkadaşlarımdan farkı yoktu/yokmuş. Onlar da kalplerini gösterirken gülümseyip sonra da kalbimi çalıyordu. Sonra buldukları ilk fırsatta “anlamadan, dinlemeden, bilmeden”  harcıyorlar[dı] kendilerine olan inancımı. İçimde kendilerine dair alevler sönsün diye sanki el birliği ediyorlar[dı]. O sokağın başında durduğumda yeni sokaklar keşfetmem gerektiğini anladım…Artık kimseyi bekleyecek ne sabrım ne de başkasının bilmeyip inandığı şeyleri izâh etmeye takatim  kaldı !

Son yıllarda hayat fena hâlde üstümden geçmişti. Farkındaydım, yeni sokaklar ararken geçenlerde kendime yeni bir uğraş buldum. Gittim şuraya üye oldum. Yıllarca tanıdığım, emek verdiğime inandığım insanlar hayal kırıklığından başka bir şey vermediğine göre onlardan uzaklaşıp hiç tanımadığım insanlara kartpostal atmaya karar verdim. Olayın nasıl geliştiğini blog yazarlarından biri sağ olsun anlattı.  Dünyanın farklı yerlerine alıcılardan habersiz kartlar gönderdim. İşte şu Kadıköy İskelesi‘ni konu alan kartpostal Amerikalı birinin eline geçti. O da yüklemiş nete,  çok da teşekkür etti vs.

Gönderdiğim ilk kartpostaldı ve birinin dünyanın öbür ucunda aldığı bu karttan dolayı mutlu olduğunu hissettim. Arkadaşların, sevgililerin veremeyeceği mutluluğu bir kartpostal verebiliyormuş. İyi de oldu…


Geçenlerde işyerinde çalışmaya dalmışken  Almanya‘dan bir kartpostal geldi. Hiç tanımadığım biri , benim rezil İngilizcem’den hallice bir dille,  kartpostalın arkasında sözcükler yolladı. Aldım ve kitaba ayraç yaptım.  Sanırım biraz farklı bir ruh hâline bürünmemi sağladı. Mutlu etti, hem de çok…[Hâlâ kartpostaldaki almanca şiiri ve bana yazılan kelimelerin anlamını bilmiyorum. Belki böylesi daha güzel]

“Beklediğimi bilen insanlar”dan haber beklemek yerine bilmediğim insanların kartlarını beklemek daha mantıklı geliyor artık. En azından gelmese bile verdiği herhangi bir acı yok.

….

Dalgınlığım geçince 17  No’lu caddenin bitiminde başlayan sokağa baktım. Boydan boya asfalt, sarı loş ışıklar yolu kaplamış, sokaktaki büyük çöp bidonlarında kedi bile yok. Daha düne kadar sağlı sollu inşaatlar vardı,ağaçlar diriydi, oysa şimdi belleri bükülmüş onların,dalları yerlerde sürünüyor. Bahar’ın geldiğini bile zor fark ettim. Kendime geldim, evime doğru  “tek başıma” yürümeye devam ettim. Şerefe…

Reklamlar

Responses

  1. […] kartlarına sardığımı yazmıştım.  Bu kartı Amerika’dan “Kelı” gönderdi. kartın arkasına da bir şeyler […]


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

Kategoriler

%d blogcu bunu beğendi: